Beginnings

After months of procrastination, I finally found the time to write my first blog entry.

I chose Marathon Foodie for a blog name because it encompasses two of the things I am truly passionate about – good food and running a marathon.

I would have wanted to name this blog “Foodie on the Run”, but I’ve been beaten to the punch by an American blogger based in Reading, Pennsylvania – a triathlete who loves to cook, loves to eat and competes in races in order to give her a guilt-free indulgence in all these loves. Just like Foodie on the Run, the Marathon Foodie runs because she won’t give up her “humba” (Cebuano term for pork stew).

In Cebu we have Dr. Yong Larrazabal’s “Run for Sight” but this is not a blog. My favorite sports blog, John Pages’ “Cebu Sports Blog” has become a vital source of information for updates on the local sports scene, but John’s blog is written entirely in English and is not solely dedicated to running.

Being a diary of sorts, the Marathon Foodie will track in Cebuano and English my torrid love affair with running. I thought that writing a bilingual running blog would not only be a unique idea, but will hopefully reach out to bisdaks (bisayang dako) who are passionate about running too. Admittedly, writing in Cebuano is so much harder than writing in English, but I will try my best to write in elegant conversational Cebuano.

The creation of this blog was inspired by The Bull Runner – Jaymie Pizzaro’s wildly-popular and award-winning blog, which has become an authority on anything running. After four months of following TBR’s blog, I am convinced that a blog or a web diary can become an effective tool in tracking my progress as a runner. But the bigger vision is for this blog to become a place where newbie runners in Cebu can converge for helpful information about training, race schedules, race reviews, products, and practically all things relevant to running. This blog will also feature stories about runners, both veterans and novices that will hopefully inspire runners to persevere and become better at the sport.

The Marathon Foodie is my humble contribution to Cebu’s running scene.

Paghimugso

Human sa ta-as nga panahon nako nga paglangay-langay, nakakita na gyud ko ug higayon pagsuwat sa labing unang tampo ning maong running blog.

Marathon Foodie ang akong napili-an nga ulohan sa akong blog tungod kay ma-o ni duha ka butang o bisyo nga akong gikabuangan karon – pagkaon ug mga lamian nga pagkaon ug ang pagdagan ug marathon.

Ganahan unta ko nga ang ulohan sa akong blog “Foodie on the Run” apan naunhan na ko sa usa ka Amerikana nga nagbase sa Reading Pennsylvania. Sama kanako pwerte pud siya ka hinganon apan ang iyang sport mao ang triathlon.

Unsa man ang nakapa-aghat nako pagmugna ning maong blog? Sa tinud-anay lang naibog ko sa sikat kaayo nga blog ni “The Bull Runner” a.k.a. Jaymie Pizzaro. Alang ni-adtong mga hardcore runners, nagsunod pud tingali mo sa blog ni TBR. Gani mabasa nako sa comments section sa TBR ang mga bantugan na nga runners sa Sugbu sama nilang Dr. Yong Larrazabal ug Dr. Peter Mancao.

Sa upat ka buwan nako nga pagsunod sa TBR akong nabantayan nga ang usa ka blog mahimong pinaka-paspas ug up-to-date nga tinubdan sa mga importanteng impormasyon kalabot sa mga race schedules, running clinics, running tips ug uban pang mga butang nga kapahimuslan sa mga mahiligon sa dagan.

Ang usa ka blog mamahimo sab nga agi-anan paghi-usa sa mga mahiligon sa sport nga running. Si TBR naa magbase sa Manila hinungdan nga ang iyang mga lindog kalabot sa mga race updates ug race reviews nga maka-agni lang sa mga tu-a ra pud magbase sa kaulohan ug mga silingang probinsya.

Dinhi sa atu-a, duna untay “Run For Sight” website nilang Dr. Yong apan dili kini blog. Ang akong paborito nga “Cebu Sports Blog” sa columnista sa Sun Star nga si John Pages mahimo sang kadangpan sa mga runners apan ang maong blog natagik sa pinulongang English.

Ang ako unta to nga duna say blog nga sinuwat sa pinulongang Cebuano alang sa mga bisaya nga mahiligon sa running. Ug usa, pa unique ang concept sa bisaya nga running blog. (LOL) Di baya lalim ang pagsuwat ug bisaya. Gani, mas sayon alang nako ang pagsuwat ug iningles. Apan di nako pugson ug bisaya ang tanan nakong entries kay basin ma trying hard ang akong dating. Maningkamot hinuon ko nga mahimong bi-lingual ang akong blog nga mahimong kasaw-an niadtong gusto ug bisaya lakip na kadtong mas hanas sa pinulongang English.

Apan labaw sa tanan, mas personal ang hinungdan nganong naenganyo ko pagmugna sa “Marathon Foodie”. Gusto ko nga mao ni mamahimong buhing saksi sa akong love-affair with running tungod kay sa tibu-ok nakong kinabuhi, karon pa ko mahigugma ug susama ni-ini. Ingon sila nga ang tinud-anay nga nahigugma andam mo-sakripisyo ug di igsapayan ang paghatag sa tanan. Ma-o ni akong gibati sa running. Dako ang akong namatikdang kausaban sa akong kaugalingon sukad ko magseryoso ning maong sport apan ato na lang nang istoryahan sa laing higayon.

Unsa may mapa-abot gikan ni Marathon Foodie? Daghan. Akong paningkamutan pagpa-ambit kaninyo ang akong mga nakat-unan ug kasinati-an isip runner; mga schedules sa mga running events dinhi sa Sugbu ug mga silingang dapit nga mahimo natong kaapilan; eview sa mga running events nga akong ma-apilan; mga running ideas ug tips nga akong ma-diskubrehan ug uban pa. Apan labaw sa tanan ipa-ambit pud nako dinhi ang mga sugilanon sa mga everyday Cebuano runners nga mahimong tinubdan sa inspirasyon natong mga bag-o pa lang ning maong sport. Hinaut unta nga ang Marathon Foodie mahimong kadangpan sa mga bag-ong runners, ug mahimong agi-anan sa pagbinayluay nato ug mga kasinatian.

Mao ni akong gamayng tampo sa running community sa Sugbu.